www.lighting-gallery.pl

Michal napisał(a):Ten pierwszy egzemplarz jest rzeczywiście dobrze zachowany.A swoją drogą to jestem pełen podziwu dla Cieszyna-żeby wyrwać pelargonie z kwietnika i przyozdobić nimi windkę...to jest prawdziwy pasjonat.

Nie nie! Cieszyn nie niszczy kwiatów!
Cieszyn znalazł je pod oknem, obok resztek tej windki, więc tylko podniosłem i przyozdobiłem to unikatowe cudo!!!!

Rewelacja

Ja będąc w Bydgoszczy tak sobie pomyślałem o naszym Cieszynie, i poszukałem sladów tych ciekawych mechanizmów, kilka pewnych śladów na ścianach znalazłem choć nie wiem czy konkretnie windek, lecz takich eksponatów jak w cieszynie to tam nie ma.

: Winda korbowa do opuszczania opraw na przewieszkach
przez Edziu 20 maja 2008, 20:27

Ja będąc w Bydgoszczy tak sobie pomyślałem o naszym Cieszynie, i poszukałem sladów tych ciekawych mechanizmów, kilka pewnych śladów na ścianach znalazłem choć nie wiem czy konkretnie windek, lecz takich eksponatów jak w cieszynie to tam nie ma.

Edziu - dzięki, że o mnie pamiętałeś !

Chyba to nie są ślady windek.
Ten hak ozdobny to może być hak od przewieszki, ale też od . . . mocowania trakcji tramwajów!
Poza tym windki montowana najczęściej na skraju budynku albo po prawej abo po lewej stronie

Gdybym mógł, to bym tam pojechał i powęszył po ulicach
Jak tam kiedyś będziesz, rzuć okiem na ściany, może znajdziesz kółko odciągowe, wiesz jakie? To będzie niemal koronny dowód na istnienie windek!!!!

Ale numer!

Szukając śladów tego mechanizmu w necie, trafiłem na ogłoszenie o poszukiwaniu wykonawcy na Kompleksową obsługę Auli Koncertowej Akademii Muzycznej w Krakowie

No i co z tego?


Ano to, ze w SIWZ można sie doczytać ciekawych rzeczy. Otóż

wykonawca jest zobowiązany prowadzić prace porządkowe zgodnie z
zaleceniami Pracowni Konserwacji Zabytków (załącznik nr 10 do nin. specyfikacji)
oraz instrukcją obsługi kołowrotków do opuszczania żyrandoli (załącznik nr 11),

A co mówi ów Zał. Nr 11 ??

Instrukcja obsługi

kołowrotków do opuszczania żyrandoli zamocowanych na belkach stropowych nad salą koncertową w Szkole Muzycznej w Krakowie ul. Basztowa 8.


1. Wyłączyć dopływ prądu do żyrandoli (przez elektryka).
2. Odłączyć przewody zasilające żyrandole, po uprzednim odkręceniu dekla puszki łącznikowej.
3. Odkręcić śruby pomalowane na czerwono, celem zdjęcia pokrywki bocznej kołowrotka.
4. Podciągnąć korbką żyrandol lekko do góry, następnie popuścić do momentu zablokowania na zapadce.
5. Sprawdzić skuteczność blokady.
6. Wyciągnąć zawleczkę z ucha chwytowego żyrandola.
7. Do opuszczania lampy przystąpić po uzgodnieniu sygnałów z osobą asekurującą na dole w sali koncertowej.
8. Zwolnić blokadę kołowrotka poprzez przerzucenie pazura zębatki, cały czas trzymając korbę.
9. Powoli opuszczać żyrandol aż do momentu usłyszenia sygnału „stop”.
10. Zablokować mechanizm zapadkowy uniemożliwiający dalsze opuszczenie lampy.
11. Powtórne wyciąganie żyrandola może nastąpić w obecności osoby asekurującej na dole, po uzgodnieniu sygnału zgodnie z pkt. 7.
12. Podciągnąć powoli żyrandol do góry przy ciągłej pracy mechanizmu zapadkowego do chwili gdy ucho żyrandola znajdzie się w obudowie kołowrotka.
13. Założyć zawleczki i belkę stopniową.
14. Powtórnie dokręcić pokrywkę boczną kołowrotka przy pomocy śrub pomalowanych na czerwono.
15. Podłączyć zasilanie w deklu puszki łącznikowej.
16. Włączyć dopływ prądu.

A co to znaczy?

ŻE WSPÓŁCZEŚNIE ŻYJĄ I PRACUJĄ BARDZO PODOBNE MECHANIZMY JAK ULICZNE WINDKI KORBOWE!!!

Te kołowrotki to jakby kuzyni naszej ulicznej windki, tak to wygląda

PS> - no to Cieszyn gna do Krakowa do Akademii Muzycznej, poproszę w kasie bilet na . . . na strych !!!
Ale będzie jazda




PS. ktoś tu kiedyś pisał, że czasem pracuje w teatrze, tak? Może tam też jest jakiś duży żyrandol i opuszcza sie go za pomocą ... takiego kołowrotka ???

Mogę prosić o fotki ze strychu ?

Zastanawiam się jak następowało połączenie oprawy ze sprzęgłem elektrycznym w przypadku gdy oprawa się obracała przy podnoszeniu,bo była przecież na jednej lince,czy na górze przy sprzęgle było jakieś prowadzenie

Michal napisał(a):Zastanawiam się jak następowało połączenie oprawy ze sprzęgłem elektrycznym w przypadku gdy oprawa się obracała przy podnoszeniu,bo była przecież na jednej lince,czy na górze przy sprzęgle było jakieś prowadzenie

Odpowiedź jest w punkcie 12.

Podciągnąć powoli żyrandol do góry przy ciągłej pracy mechanizmu zapadkowego do chwili gdy ucho żyrandola znajdzie się w obudowie kołowrotka

Więc rozłączanie od prądu następuje blisko kołowrotka, potem zaś opuszczamy żyrandol już bez napięcia, na samej lince nośnej nie zawierającej w sobie przewodu zasilającego żyrandola - tak to zrozumiałem
Z tego wynika, że żyranndol wisi w taki sposób, że niemal dolega do sufitu, dzięki czemu jego górna część wystaje lekko na strychu, co umożliwia podłączenie prądu do niego

Postanowiłem w tym wątku dawać materiał o podobnych do windek korbowych mechanizmach, które miały jednak związek z oświetleniem.

I znalazłem. Chodzi o latarnię morską w Świnoujściu :

W latarni pierwotnie zainstalowano aparaturę Fresnela I klasy, w której paliły się cztery koncentryczne knoty. Zasięg światła, podsycanego olejem rzepakowym, wynosił 24 Mm. W latach dwudziestych naszego stulecia latarnia zaopatrzona została w lampy elektryczne. Obecnie w optyce cylindrycznej znajduje się żarówka o mocy 4200 W zamontowana w zmieniaczu, który, gdy żarówka ulegnie przepaleniu, automatycznie wymienia ją na drugą. Charakterystykę światła latarni nadaje kołowa przesłona składająca się z czterech wirujących, pionowych blach, zawieszonych na urządzeniu przypominającym karuzelę. Przesłona ta dawniej poruszana była siłą opadającego ciężarka zawieszonego na linie przechodzącej przez pionowy otwór w trzonie konstrukcji latarni. Ciężarek ten był codziennie po służbie latarnika podciągany na kołowrotku (winda ręczna), zwalniany zaś w porze zaświecenia latarni. Obecnie mechanizm ten zastąpiony jest silnikiem elektrycznym. Żarówki są jednak nadal tak duże jak pierwotnie. Średnica bańki w najszerszym miejscu wynosi 20 cm, przy gwincie 8,9 cm, a długość całej żarówki wynosi 42 cm.

No i fajnie drogi cieszynie, że nawet w latarni morskiej odnalazłeś mechanizm podobny do windki korbowej.

A ja drążąc nieustannie ten temat dotarłem do wspomnień warszawiaków, i oto co znalazłem na stronie http://forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=292&w=27687857&v=2&s=0:

(podkreśliłem ten fragment pogrubieniem tekstu)

...i stała się światłość
andrzej_b2 17.10.05, 19:23 Odpowiedz > A jak oświetlona była sama Jarocińska i jej "sąsiadki" - Mniszewska,
> Pustelnicka, Kawcza, Pilawska?

Dwie tylko ulice: Kawcza i Zamieniecka, jako jedyne w okolicy bazaru, po
nieparzystej stronie Grochowskiej, miały bruki z kamienia polnego. Jednak w
dziedzinie oświetlenia ta pierwsza wiodła prymat w całej dzielnicy. Prawie
jestem pewien, że w tym samym czasie, gdy dokonano jej regulacji, tj. tuż przed
wojną, ustawiono i latarnie >pastorały<, które stoją z resztą do dziś. Tu może
być ciekawostką pewien sposób konserwacji opraw świetlnych osadzonych na
szczytach >pastorałów<. Otóż, każdy słup metalowy miał u swej podstawy, na
wysokości ok. 1 m. od ziemi, mechanizm kołowrotowy ukryty pod specjalnym denkiem
zamykanym na klucz. Monter z elektrowni, okresowo objeżdżał na rowerze ul.
Kawczą i po otwarciu denka, używając specjalnej korbki, opuszczał na sam dół
oprawę żarówki. Tu ew. dokręcał żarówkę, lub wymieniał na nową, po czym
podciągał z powrotem na szczyt słupa oprawę i zamykał denko kluczem.Poza Kawczą pozostałe ulice dopiero na przełomie lat 40/50-tych zaczęto
elektryfikować. Jak tylko sięgam pamięcią Mniszewska, była ulicą tylko z nazwy.
W istocie miała charakter wiejskiej drogi, biegnącej między stodołami, oborami i
jakimiś cuchnącymi chlewami. Jarocińska, Pustelnicka i Pilawska za czasów mojego
dzieciństwa miały już charakter trochę bardziej miejski. Wzdłuż nich stały
przeważnie kamienice czynszowe. Tu już nie było żadnych obór, stodół czy
chlewów, no może z wyjątkiem kurników i gołębników w podwórkach. Na wszystkich
bocznych ulicach pod koniec lat 40-tych elektrownia zaczęła zakładać lampy
żarowe. Były one mocowane na wysięgnikach do drewnianych słupów energetycznych.
Dla nas dzieci, fascynujący był widok wdrapujących się na słupy instalatorów,
którzy dokonywali ich montażu. Robili to przy pomocy tajemniczego dla nas
wówczas sprzętu tzw. >słupołazów<. Pamiętam dokładnie, że zakładali wtedy do
opraw świetlnych żarówki o ogromnej mocy 500 W. Po raz pierwszy widzieliśmy tak
duże kształty żarówek, w porównaniu z używanymi w domach 40- i 60-watowymi.
Jaka była radość, gdy wieczorem można było bawić się w kręgu świecących latarń,
choć intensywność oświetlenia ulic była daleka od tej, jaką mamy dziś.
Pozdrawiam
Ps. Dziękuję za poddanie tematu. Taka aktywna postawa Kolegów pozwala mi wyjść
naprzeciw oczekiwaniom. Proszę uprzejmie Wszystkich o dalsze pytania. Piszcie,
co Was interesuje?; chętnie odpiszę.

ciekawe info może windki korbowe do pastorałów winny mieć osobny wątek. Jeśli tak to załóż go Cieszynie